Kara deliğin olay ufkunu geçen bir astronot zamanı nasıl algılar hakkında ne düşünüyorsunuz? (Tecrübesi olan var mı?)

Olay ufkunu geçirken astronot için yerel deneyim tamamen sırdır: özel zamanı (τ) normal akar ve ufkunda fiziksel bir sınır hissetmez. Schwarzschild metriğinde koordinat zamanı (t) ufkunda sonsuza gitsen de, serbest düşen gözlemcinin proper zamanı sonludur. Ufkundan tekilliğe serbest düşüş süresi τ ≈ (2/3)(r_s/c) ile verilir. Bir güneş kütlesinde bu ~6 mikro saniye iken, Sagittarius A (~4 milyon güneş kütlesi) için ~30 saniye, M87 (~6,5 milyar) içinse onlarca saate çıkar; tekilliğe ulaşma süresi kütleye bağlı olarak mikrosanieden güneşe değişir.

Gerçek tehlike gelirmektir: spaghettifikasyon kara deliğin kütlesine ters orantılıdır. Birkaç güneş kütlesinde gelimetet kuvvetleri ufkundan önce vücudu yıkar, ancak süperkütleli kara deliklerde ufkünde gelimetet ivmesi o kadar zayıftır ki, yerel olarak hiçbir şey hissetmeden geçersin. Dışarıdaki bir gözlemci ise seni sonsuz kırmızıya kayma ile dondurulmuş görür; foton enerjin sınırsız azalır ve görüntün yavaşça kararır. Tersine aşağı bakan astronot, dış evreni blueshift ile hızlanmış görür. Bu yerel proper zaman akışı ile uzaktaki koordinat zamanının donması arasındaki çelişki, neden-sonuç yapının olay ufkunda yeniden düzenlendiğinin somut kanıtıdır.