Kara deliğin olay ufkunu geçen bir astronotun zaman algısı konusunu incelerken karşımıza çıkan en temel karışıklık, kendi öz-zamanı (proper time) ile uzaktaki gözlemcinin koordinat zamanı arasındaki farkı birbirine katmak oluyor. Benim asıl sorduğum şu: Schwarzschild metriğinde yatay düşüş yapan bir gözlemci için öz-zaman sıfıra yaklaşırken, koordinat zamanının sonsuza gidişi gerçekten fiziksel bir yavaşlama mı yoksa sadece koordinat seçiminin bir artefaktı mı? Örneğin, kütlesi 10 güneş kütlesi olan bir kara delikte kükürdün radyasyon sınırından aşağı inen bir astronotun ufka yaklaşırken hissettiği zamanın, event horizonu geçtikten sonra kendi saatiyle hesapladığı geri kalan süre kaç saniye? Bunu hesaplayabilmesi için hangi metriği (Schwarzschild, Kerr, Riemann tensörü bileşenleri) kullanmalı ve telif kaymasını (frame dragging) hesaba katmamız gereken durumlar neler?
İkinci sorum daha çok ayırıcı tanı tarafında: olay ufkunu geçen astronot için “zamanın donması” ile olay ufku yakınlarında aşırı zaman genişlemesi yaşayan, ama hâlâ ufkun dışından sinyal gönderebilen bir gözlemci arasındaki farkı nasıl net biçimde tanımlarız? Yani karanlık deliğin içi ile dışı arasındaki geçişte zamanın “dondurucu” etkisi mi yoksa uzaysal bir bölgeye giriş mi yaşandığını ayırt etmenin ölçülebilir fiziksel imzası nedir? Tıpta ayırıcı tanı neyse, burada da tam olarak hangi gözlemlenebilir nicelik (örneğin kütleçekimsel
"Teleskobunuzu nemli kılıfa sokmayın; kapalı rutubet optik camda mantar (fungus) oluşturur."
tarafından güncellenmiştir.