Arkadaşlar, konuyu başlatan benim, ama doğrudan teknik omurga istiyorum çünkü literatürde olay ufkundan geçişte zaman algısı konusu bi sürü farklı senaryo birbirine karışmış durumda. Sorum şu: olay ufkunu geçen bir astronot için proper-zaman (özel zaman) ile uzaktaki gözlemcinin koordinat zamanı arasındaki ilişki gerçekten diverge eder mi, yoksa bu sadece dışsal gözlemci için mi geçerli? Benim anlamadığım, yerel referans çerçevesinde (freely falling frame) astronotun kendi saatinin normal akıp gittiği, dışarıdaki evrenin ise hızlandığı iddiasıyla olay ufkunun matematiksel singularite değil, koordina singularity olduğu gerçeğini karıştırıp “zaman donar” sonucunu yerel gözlemciye uyarlayanlar var. Ayırıcı tanı için hangi metrik (Schwarzschild vs. Kruskal-Szekeres) hangi fiziksel soruya cevap veriyor, parametre olarak olay ufkundaki tidal force (gelirimsel kuvvet) ile zaman genişlemesi birbirinden bağımsız mı, yoksa birbirine bağlayan açık bir denklem var mı?
İkinci paragrafta mühendislik/hukuki sınırı da eklemek istiyorum: Teorik fizik dışında, kafa karışıklığını gidermek için olay ufkundan sonra sinyal geri döndüremez kuralının, proper-zaman integralinin finite kalmasıyla çelişip çelişmediği; yani astronotun olay ufkunu geçtikten sonra finite proper-zamanla merkezdeki singulariteye ulaşırken, uzaktaki gözlemci için sonsuz coordinate-time geçmesi arasındaki asimetri hangi durumda (kara delik kütlesi, spin parametresi a/M) kırılıyor? Radford ya da Price analiziyle bu geçişin analitik sınırı nasıl tanımlanıyor?
"FITS Başlığı: OBJECT: ‘M42’ | EXPTIME: 300s | CCD-TEMP: -10.0C | GAIN: 100 | OFFSET: 30"
tarafından güncellenmiştir.