1 Eylül 1859 tarihinde, amatör gökbilimci Richard Carrington, Güneş yüzeyinden yayılan devasa bir ışık patlamasını gözlemledi. Bu, kaydedilen ilk güneş patlaması gözlemiydi. Sadece 17,5 saat sonra, patlamalar ve parlaklıklar ile birlikte ortaya çıkan koronal kütle fırlaması (KMF) olarak bilinen plazma ve manyetik dalga salınımı Dünya’ya ulaştı ve tarihteki en büyük geomanyetik fırtınaya neden oldu. Modern NOAA ölçeğine göre, bu olay G5 seviyesinde sınıflandırılır; yani en yüksek seviyede bir fırtına olarak kabul edilir. Buz çekirdeği örneklerine yapılan araştırmalar, bu fırtınanın son 500 yıldaki diğer tüm fırtınalardan en az iki kat daha büyük olduğunu gösteriyor. Aurora (kutup ışıkları), Karayipleri ve Orta Amerika’ya kadar güneye doğru uzanan gökyüzünde dans etti ve geceyi aydınlattı. Dünya çapındaki telgraf sistemleri arızalandı, makinelerden kıvılcımlar çıktı ve telgraf kağıtları yanmaya başladı. Günümüzde, NOAA’nın Uzay Hava Durumu Tahmin Merkezi uyarılar yayınlayabiliyor ve 1989 ve 2003 yıllarındaki güçlü geomanyetik fırtınalardan sonra sistemlerde iyileştirmeler yapıldı; bu sayede altyapının direnci artırıldı. Ancak, Carrington seviyesindeki bir olay, modern GPS sistemleri, uydular, küresel iletişim ağları ve elektrik şebekaları üzerinde hala
Elisa Neckar, Astronomy dergisinin kıdemli yapım editörüdür ve aynı zamanda Astronomy.com’daki “Tarih Boyunca Astronomi” bölümünün editörüdür.
