Boş uzayda, Orion takımyıldızı yönüne bakan bir gözlemciyi konu alan bilgisayar animasyonunda, gözlemci kara deliğe doğru ilerledikçe yıldızların görüntüleri yavaş yavaş dönüştüğü, ışığın güçlü yerçekimi etkisiyle eğildiği ve gökyüzünün iki ayrı görüntüye bölündüğü gösteriliyor. Simülasyon, kara deliğin ışığı yutma özelliğini ve Hawking’in öne sürdüğü buharlaşma sürecinde salınan az miktardaki ışığı da içeren bir şekilde, gözlemcinin kara deliğe yalnızca 42 kilometre mesafede durduğu anı betimliyor.
Animasyonun ilk karesinde gözlemci, Orion’un kuşağındaki üç yıldızı ekranın merkezinin sağ tarafında, gökyüzünün en parlak yıldızı olan Sirius’u kuşağın altı ve sol tarafında ve Betelgeuse’un ise kuşağın hemen üstünde kırmızımsı bir yıldız olarak görüyor. Gözlemci kara deliğe doğru hareket ettikçe ekranın merkezinde ilk olarak garip bir yayılı ışık parıltısı beliriyor ve ardından ışığın içeriden kaçamadığı, neredeyse tamamen karanlık olan kara deliğin kendisi ortaya çıkıyor.
Işık Eğilimi ve Çift Görüntü Oluşumu
Gözlemci kara deliğe yaklaşırken, orijinal yıldız görüntüleri kara delikten uzaklaşmış gibi görünüyor. Bunun nedeni, size ulaşması gereken yıldız ışığının artık güçlü biçimde kara deliğe çekilip sizden uzak bir yöne sapmasıdır. Sadece kara delikten daha uzak geçerek ulaşan yıldız ışığı, kara deliğe çekilerek gözünüze yönlendirilebiliyor. Bu durum, kara deliğin etrafında yeni ve daha soluk yıldız görüntülerinin ortaya çıkmasına yol açıyor.
Yaklaşık olarak gökyüzünün her şeyinin iki ayrı görüntüsüne ulaşılıyor. İkincil yıldız görüntüleri, bunların birincil görüntülerine bağlanabilecekleri bir yöntemle tanınabiliyor: gökyüzünde kara deliğin merkezinden geçen düz bir çizgi çizilip aynı renkteki yıldızların bulunması.
Kara deliğin güçlü yerçekimi, yıldızların başka bir görüntüsünü uzak tarafa doğru çekerek gözünüze ulaştırıyor ve bu da gözlemcinin durduğu noktadan evrenin çok garip bir yer gibi görünmesine neden oluyor.
[Simülasyon Açıklaması]
Kara deliklerin ışığı tamamen yutmamasının bir nedeni de Hawking’in öne sürdüğü buharlaşma sürecidir. Kara delikler, sönmeye başladıkları sırada az miktarda ışık salarlar. Bu durum, simülasyonda kara deliğin neredeyse tamamen karanlık görünmesine rağmen, merkezi bölgede gözlemlenen o garip yayılı ışık parıltısının da açıklaması niteliğindedir.
Son Durum ve Devam Eden Simülasyon
Animasyonun bilgisayar tarafından oluşturulan bölümü sürdüğünde, gözlemci kara deliğe yalnızca 42 kilometre mesafede duruyor. Bu noktadan bakıldığında evren, gözlemcinin başlangıçta bulunduğu boş uzaydan çok farklı, oldukça garip bir yer gibi görünüyor. Yıldızların ışığının sapması ve çift görüntü oluşumu, kara deliğin etrafında belirli bir yörüngeye girilince farklı biçimlerde devam edecek olan bir süreç olarak ele alınıyor.
Sonraki aşamada gözlemci, kara deliğin etrafında belirli bir mesafede yörüngeye giriyor. Bu yeni bölümde, gözlemcinin kara deliğin etrafında dolaşırken gördüğü görünüşün nasıl değiştiği, ilgili görsel anlatımlar ve konuyla ilgili bilimsel makaleler üzerinden daha detaylı biçimde inceleniyor.
GÖZLEM DEĞERLENDİRMELERİ (1)