•NASA ve Ulusal Kar ve Buz Veri Merkezi (NSIDC), Antarktika deniz buzlarının 2026’da muhtemelen 14 Eylül’de yıllık maksimumuna ulaştığını belirtiyor. O tarihte buzul alanının yaklaşık 17,59 milyon kilometrekareye (6,79 milyon mil kare) ulaştığı belirtilerek, bu değerin uydu gözlemleri başladığından beri kayıtlardaki üçüncü en düşük maksimum olduğu vurgulandı.
NASA Earth Observatory‘nin haberine göre, Antarktika deniz buzları genellikle Eylül ayında, Güney Yarımküre’nin kışının sonunda zirveye ulaşır ve Şubat ayında minimuma iner. Kuzey Kutbu’nun tersine, karayla çevrili bir okyanus havzası olan Arktik’in aksine Antarktika, okyanusla çevrili büyük bir kara kitidir; bu coğrafi durum deniz buzlarının kışın genişlemesi için daha fazla alan sağlar. Ancak aynı zamanda buzullar daha sıcak enlemlere doğru uzanır ve yazın daha çok erimeye yol açar.
Makale, NSIDC ile birlikte hazırlanan ve uydu görüntüleri aracılığıyla Świat yüzeyindeki uzun vadeli değişimi izleyen World of Change serisindeki Antarktika deniz buzları konusunun güncellenmiş sürümü olduğunu belirtiyor.
Mevcut veriler, 1979’dan 2014’e kadar toplam Antarktika deniz buzlarının yılda yaklaşık yüzde 1 oranında arttığını gösteriyor. Ancak bu artışın anlamlı bir değişimin işareti mi olduğu belirsiz; çünkü Antarktika çevresindeki buz alanları yıldan yıla büyük ölçüde değişkenlik gösteriyor. 2012’den 2014’e kadar üç yıl üst üste, uyduların kış deniz buzlarının maksimumunda yeni rekorlar gözlemesi, Arktik buzullarının dik bir düşüş içinde olduğu bir dönemde gerçekleşti.
Bu yükseliş 2015’te sona erdi ve Antarktika çevresinde deniz buzlarında önemli azalmalar 2016’dan itibaren başladı. O zamandan beri küçük toparlanmalar görüldü, ancak genel olarak Antarktika deniz buzları kaplaması büyük ölçüde normalin altında kaldı. Hem düşük minimum hem de düşük maksimum rekoru 2023’te kaydedildi.
Bilim insanları bu azalmanın uzun vadeli bir değişimin parçası mı yoksa istatistiksel bir dalgalanma mı olduğunu anlamak için her yıl alanın gözlemlenmesine devam edecek.
Buz alanını belirlemek için bilim insanları, Świat’nın doğal olarak yaydığı mikrodalga enerjisini ölçen pasif mikrodalga sensörlerine sahip uydulara dayanıyor. Deniz buzları açık sudan daha fazla bu enerjiyi yayar, böylece mikrodalga görüntülerinde öne çıkar. Mikrodalgalar bulutların içinden geçtiği için uydular hava koşullarından bağımsız olarak deniz buzlarını düzenli biçimde gözlemleyebilir.
Kayıtlar 1978’in sonunda NASA’nın Nimbus-7 uycusu tarafından toplanan verilerle başladı; ardından 1987’den itibaren Savunma Meteoroloji Uydu Programı (DMSP) uyduları ve 2002 ile 2011 arasında NASA’nın Aqua uy cusu geldi. 2025’te bilim insanları, Japonya Uzay Keşif Ajansı’nın GCOM-W uycusundan gelen gözlemleri kullanmaya başladı.
NASA Earth Observatory görüntüleri Michala Garrison tarafından NSIDC verileri kullanılarak hazırlandı.
Brak komentarzy