Общее olarak konuşmak gerekirse, insanlar bir uzay görevinden bahsederken nadiren bir ısı kalkanı hakkında konuşur. Ancak bu, yeryüzüne geri dönmek üzere tasarlanmış herhangi bir uzay aracının kritik bileşenidir; çünkü içerideki her şey ile giriş sırasında ateşle tamamen yok olma arasında duran tek şey odur.
Artemis II, insanların Orion kapsülüne binip uzaya gitmeleri, Ay’ı dolanmaları, geri dönmeleri ve Pasifik Okyanusu’nda güvenli bir şekilde suda batmaları için ilk defa gerçekleşti. Bu yüzyılın sonuna kadar ve bir sonraki yüzyılın başlarında bunu çok daha fazla kez yapacak, bu yüzden ısı kalkanının nasıl performans gösterdiğini anlamak, gelecek görevlerin güvenli olmasını sağlamak açısından kritik önem taşır.
2022 yılında Artemis I görevi sırasında mürettebatsız bir test uçuşu gerçekleştirildiğinde, kapsül Ay’ı dolanmak üzere boş olarak yollandı ve bu durum NASA’da endişe uyandı. Suda batmanın ardından ısı kalkanı üzerinde yapılan analizden sonra mühendisler, kalkanın yüzeyi boyunca beklenmedik bir yanma hasarı tespit etti.
NASA, bu sorun için fiziksel bir çözüm üretmedi, bunun yerine Artemis II için kalkanı değiştirmek yerine giriş yörüngesini yeniden düşündü ve uzay aracının atmosferle temastan suda batmaya kadar kat edebileceği maksimum menzili kısalttı. Bu da Orion’ın ısı kalkanının, Artemis I sorunlarına yol açan sıcaklık aralığında daha az zaman geçirmesi anlamına geliyordu.
Bu küçük hilenin işe yaradığını zaten biliyoruz; çünkü Artemis II’nin dört astronotu güvenli bir şekilde geri döndü, ancak Amerikan uzay ajansı şimdi yalnızca kalkanın giriş sırasında gösterdiği performans üzerine bulgularını yayınladı. Ve en azından sayılar akıl almaz.
Yeryüzüne geri dönerken uzay aracı, ses hızının 39 katına eşit bir maksimum hula ulaştı. Eğer bu daha anlaşılır gelirse, bu neredeyse saatte 30.000 mil (48.000 km/saat), yani asteroide eşlik eden hız olurdu.
Bütün bunlar, uzay aracının yörüngesinin tam isabet etmiş olması sayesinde mümkün oldu. NASA, kapsülün atmosferin içine hedeflenen giriş noktasından yalnızca 192 feet (59 metre) uzakta girdiğini ve sudan batma tahmini noktadan yaklaşık yarım mil (neredeyse bir km) uzakta suya indiğini belirtiyor.
Artemis II Orion suda olduğu anda, mürettebatlar sahaya sadece mürettebati kurtarmak için değil, aynı zamanda ısı kalkanını incelemek için de koştular. Yerinde yapılan incelemeler, NASA’ya göre, Artemis I’e kıyasla çatlak ve yanma hasarının miktarında önemli ölçüde azalma ortaya koydu.
Следующая incelemelerin gösterdiği gibi, Orion ısı kalkanını oluşturan 186 Avcoat bloğu amaçlandığı şekilde çalıştı ve çatlama ile yanma hasarı bir önceki uçuşa kıyasla on kat azaldı. Artemis II ısı kalkanında değişik boyutlarda yalnızca dokuz yanma hasar noktası vardı; bu da Artemis I’deki 103 noktaya göre önemli ölçüde azdır.
NASA tarafından bu hafta yayımlanan bulgular, Artemis programının gelecek görevleri için hoş bir güvence niteliği taşıyor. Sıradakisi yalnızca Artemis III, yeryüzünün yörüngesine gidecek olsa da, o da kendi içindeki dört kişiyi sonunda eve döndüklerinde koruyacak çalışan bir ısı kalkanına ihtiyaç duyuyor.
NASA, Artemis III Orion için ısı kalkanının bu yazın başlarında mürettebat modülüne zaten takıldığını belirtti. Bir önceki uçuşa kıyasla herhangi bir tasarım değişikliği açıklanmadı, ancak giriş yörüngesinin tabii ki farklı olacağı bekleniyor.
Eğer üçüncü görevle her şey yolunda giderse, Artemis IV muhtemelen 2028 yılında insanları Ay’a bir kez daha indirecek. Hâlâ devam eden ısı kalkanı numune çıkarma çalışmalarından mühendislerin ne öğreneceğine bağlı olarak, bu göreve veya sonrakilere hizmet edecek ısı kalkanının belli ölçüde yükseltilme ihtimali var.
Daniel yazma konusunda yetenekli (ya da kendisi böyle iddia ediyor) ve okuyuculara otomotiv sektörüne dair bir “perde arkası” görünüm sunmak için bu becerisini kullanıyor. Aynı zamanda uzay keşfi ve robotlar hakkında konuşmaktan da hoşlanıyor, çünkü onun görüşüne göre insanlığın ileriye giden tek yolu metal bedenlerle bu gezgenden uzaklaşmaktır.
Пока нет комментариев