Bir zamanlar gökyüzüne ilgi duymak, her meteor yağmuruna katılmam gerektiği anlamına geliyordu. Takvimde “tepe” yazıyorsa, bunu bir emir olarak yorumlardım. Bir alarm kurar, birkaç kat kıyafet giyer ve mahalle kedilerinin bile beni görüp şaşırdığı saat 02:00 gibi dışarı çıkardım. Sonra giderek daha çok öfke dolu 45 dakika boyunca yukarıya dikdik bakıp ara sıra bir meteor görür ve her şeyi yanlış yapıyor olsam mı diye düşünürdüm. Zamanla yıldız izlemeye alıştıkça, çok daha seçici hale geldim.
Bu hafta zirveye ulaşacak ve normalde buna ikna olmaya razı olurum. Bu hızlı meteörler , içinde bulunduğu kalıntıdan gelir ki bu bağlantı neredeyse herkesi dışarı çıkmaya iter. Ancak bu yıl gökyüzünde başka bir nesne de var — gece gökyüzünü aydınlatacak ve “kayan yıldızları” görmeyi çok zorlaştıracak, büyük ve parlak, dolmaya başlayan bir hilal.
Bu, Orionların gözlemlenemeyeceği anlamına gelmez. Aslında, gökyüzünün ay ışığından arındığı dar bir pencere var. Ancak tüm bir geceyi bu meteorlar için feda etmeye çok daha az eğilimli hale getiriyor ve kesinlikle ışık kirliliğinden uzak, kırsalın derinliklerindeki karanlık bir gökyüzü altında gecelerlemek için kamp yapmaya çalışmayacağım. Gözlemlenmemesinin ne zaman gerekli olduğunu bilmeykef, yıldız izlemenin değeri çok biçilmiş ama göz ardı edilen bir beceri olduğunu keşfettim.
Sonuç neler oluyor ve nereye bakmalıyım
Orionlar 2 Ekim ile 7 Kasım arasında aktiftir ve 2026 yılındaki zirveleri için 21-22 Ekim gecesi öngörülmektedir. Neredeyse gökyüzünün herhangi bir yerine yayılıyorken, meteorların Orion‘a yakın bir noktadan yayıldıkları gözükür.
Bu yağmur, Dünya‘nın Halley Kuyrukluyıldızı’nın geride bıraktığı kalıntı akışını geçirmesi nedeniyle oluşur; bu kuyrukluyıldız son kez 1986’da iç sistemdeydi ve 2061’de geri dönecek. Bu minik parçalar atmosferimize saniyede yaklaşık 66 kilometre (41 mil) hızla çarparak Orionları özellikle hızlı meteorlar haline getirir.
İdeal koşullarda, Uluslararası Meteor Örgütü yağmura zirve sırasında saat başına zenit oranı olarak 20 veya daha fazlasını verir. Ancak “saat başına zenit oranı”, sırt bahçemde bir saat boyunca ayakta dururken kişisel olarak 20 meteor göreceğime dair bir vaat vermekle aynı şey değildir. Mükemmel karanlık bir gökyüzünü, iyi konumlandırılmış bir yayılma noktasını ve engel olmayan bir izlemeyi varsayar. Gerçekte bu imkânsızdır — en azından arkanda gözlerin olması gerekir. Ve her iki yanında da.
Bu yıl başka bir karmaşıklık daha ekleniyor. , 18 Ekim’de ilk dörtyoluna ulaşır ve 26 Ekim’de dolmaya devam eder. Orionların zirve gecesi olan 21 Ekim’de, %80 oranında aydınlatılmış, demirbaş bir hilal karanlık çöktükçe gökyüzünde olacak ve Avrupa ile Kuzey Amerika’da 22 Ekim’de yerel saatle yaklaşık 03:00’de batacak. Muhtemelen bu çözümün yolunu görebilirsiniz. Güneş doğusu yerel saatle yaklaşık 06:30’da olur ki bu da astronomik karanlığın — , ufuktan 18 dereceden fazla aşağıda olduğu, yani tam karanlığın — yerel saatle yaklaşık 05:00’e kadar sürdiği anlamına gelir (bu zamanlar kabaca bir tahmin olarak işe yarar, ancak şuradan bakabilirsiniz ).
Böylece doğudan önce koyu bir pencere var ve eğer bu yağmuru görmeye kararlıysam, onu orada görmeyi deneyeceğim. Orionların yayılma noktası ayrıca gece yarısından sonra akşam saatlerine göre çok daha iyi konumlandırılmıştır.
Gökyüzünde tam olarak ne olacağını bilmek, samimi bir meteor izlemesini oldukça hesaplanmış bir egzersize dönüştürür.
Nasıl ve ne zaman onu izliyorum
Bu yıl Orionlar için planım her zamanki gibi — ve ay batımı ile güneş doğusu zamanlarını kontrol ettikten sonra, bir değişken daha var. Önce hava durumu tahmini.
Tahmin mükemmeldirse ve coşkulu hissediyorsam, 22 Ekim’de ay batımından sonra ve sabah alacakaranlığından önceki dönemi hedefleyeceğim. Bulutlu olması gerekiyorsa yatağımda kalacağım.
Bu apaçık görünüyor ama sanırım yeni başlayanlara bazen başarılı yıldız izlemenin kahramanca bir özveri gerektirdiği izlenimi veriliyor. Gerektirmiyor. Bir meteor yağmuru, ilan edilen “tepe” anı geçtiği anda kaybolan bir gösteri değil. Orionların nispeten geniş bir aktivite dönemi var, böylece meteörler zirvenin iki yanında da gecelerde görülebilir.
Eğer 03:00’de dışarı çıkarsam, bunu meteor yağmurları için son derece değerli iki kaynaksız yapacağım — bir çim sandalyesi ve sabır torbaları olmadan.
Yıldız izleyicinin köşesi: 16-22 Ekim 2026
Ay, 18 Ekim’de ilk dörtyoluna ulaşarak bu hafta yıldız izlemeyi zorlaştırıyor. Bu da haftayı çöpe atmak yerine gözlemlediğim şeyi değiştirdiğim anlamına geliyor. Ay’ın kendisi . Güneş ışığı terminatör boyunca — yani ay günü ve gecesinin arasındaki sınır — dağları ve krater kenarlarını güçlü bir gölgeyle ortaya çıkarır. Uygun fiyatlı bir dürbün şaşırtıcı derecede çok şeyi açığa çıkarabilir. Bir teleskop ile, Montes Apenninus dağ sırasında ve yakındaki üç craterde — Eratosthenes ve Archimedes her iki yanında, Plato ise üstte — saatlerce kaybolarak geçirebilirsiniz. Satürn, 4 Ekim’deki zıt konumundan sonra yine kolay bir akşam hedefi olmaya devam ediyor. Karanlık çöktükten sonra istikrarlı sarımsı ışığı için doğu ve güneydoğu gökyüzüne bakın. Satürn’ün halkalarına doğrultulmuş mütevazı bir teleskop bile hayran bırakacaktır.
Haftanın takımyıldızı: Kaset
Cassiopeia, beş ana yıldızı belirgin bir W — ya da şu an şüphe uyandıracak kadar M’ye benzeyen bir şey — oluşturduğu için bildiğim en kolay takımyıldızlardan biridir. Akşam saatlerinde kuzey gökyüzüne bakın. Orta kuzey enlemlerinden, Cassiopeia sonbaharda yüksek ve belirgindir; ,’nin karşı tarafında . Bu ilişki bana W’nin tam olarak hangi yöne işaret etmesi gerektiğini ezberlemekten daha yararlıdır. Cassiopeia, Dünya döndükçe Polaris’in etrafında döner, böylece yönü gece boyunca değişir. Yeterince kuzeydeki konumlardan bakıldığında, daima ufuk altına batmayan, yani çevrikutupsaldır.
Henüz yorum yok