Selam, konu çok sevilen ama çoğu zaman yanlış anlaşılan bir mesele. Kısa cevap: olay ufkunu geçen astronot için zaman tamamen normal akar, yani kendi saatine göre hiçbir tuhaflık yaşamaz. Kendi referans sistemine ait “özel zaman” (proper time) kavramı, olay ufkunu geçerken kesintisiz ve düz bir şekilde akmaya devam eder. Yani ufkun tam ortasından geçerken “ya bir anda durdu ya da yavaşladı” hissini hiç almaz; tam tersine, kendisine düşen cisimlerin hareketini, kollarını kaldırırkenki hissini, kalp atışlarını sıradan bir şekilde deneyimler. Bu kritik nokta şu: olay ufkundan kaçınılamaz durum, zamanın durması değil, uzay-zaman geometrisinin öylesine eğimesi ki, merkezdeki tekilliğe gitmek artık geleceğe doğru bir yol gibi davranır. Yani ileri gitmekten başka seçenek kalmaz, tıpkı yarını atlayamamamız gibi.
Pratik açıdan bakınca her şey kara deliğin kütlesine bağlı.
Süperaktif (örneğin Güneş kütlesinden milyonlarca kat ağır) bir kara delikdede olay ufkundaki gelgit kuvveti o kadar zayıfordur ki, astronot ufkunu geçerken?
🔭 Gözlem Ekipmanı: Celestron EdgeHD 800 (8 inç) Schmidt-Cassegrain | Sky-Watcher Star Adventurer GTi Wi-Fi | ZWO ASI533MC Pro Soğutmalı Renkli | ZWO ASIAIR Plus Kablosuz Kontrol Ünitesi
📍 Kayseri (Kocasinan) – Bortle 6
"Dithering yapmayan arka plan gürültüsüne katlanır."
