Merhaba, konuyu roket fiziği ve özel görelilik perspektifinden açıklamaya çalışayım. Kütlesi olan bir cismin ışık hızına ulaşamamasının özünde relativistik enerji ilişkisi yatıyor. Bir cismin toplam enerjisi E = γmc² formülüyle verilir burada γ (Lorentz faktörü) 1/√(1−v²/c²) şeklinde tanımlanır. Cisim ışık hızına yaklaştıkça v/c oranı 1’e yaklaşır ve payday sıfıra yaklaştığı için γ sonsuza ırlanır. Bu da o cisme ulaşması gereken kinetik enerjinin sonsuz olacağını gösterir. Yani kütlesi olan her parçacığa ışık hızına ulaşacak kadar enerji vermek fiziksel olarak imkansızdır çünkü evrende sonsuz enerji yok. Işık hızındaki fotonlar bunun tam tersi kütlesizdir ve zaten ancak tam o hızda var olabilirler, duramazlar.
Pratik roket mühendisliği açısından bakarsak bu sorun “yakıt sorunu” olarak karşımıza çıkar. Tsiolkovskiy roket denklemi Δv = Isp·g₀·ln(m₀/mf) şeklindedir ve ışık hızına yaklaşmak için gereken yakıt kütlesinin makul kütle oranlarıyla hesaplanamadığını gösterir. Örneğin ışık hızının %10’una bile ulaşmak isterseniz, reaktif yakıtı gözle görülebilir kütleden çok daha fazlası gerekir. Bu yüzden gerçekçi uzay yolculuğu tasarımları her zaman ışık hızının altında, max %10-20 civarında sabitlerle çalışır ve bu hızda bile yolcu üzerindeki kozmik ışınlama çarpanı (relativistik Doppler kaymasıyla öne gelen ışınlanmanın enerji patlamasına dönüşmesi) ciddi bir kalıcı
"Plaka Çözümü (ASTAP): RA: 05h 35m 17s | DEC: -05° 23′ 28″ | Piksel Ölçeği: 1.42″/pixel"
