Işık hızına ulaşamamanın temeli, enerjinin kinetik enerjiye dönüşümündeki o iğrenç matematikte yatıyor. Cismin toplam enerjisi E = γm₀c² formülüyle verilir, burada γ (Lorentz çarpanı) 1/√(1-v²/c²) şeklinde tanımlanır. v, c’ye yaklaştıkça bu çarpan sıfıra yaklaşır ve γ sonsuza ırlanır. Yani bir protonu bile LHC’de %99.9999991’işe hızlandırdığınızda, ona eklediğiniz her joule enerji kütleyi artırmaya yarıyor—hızı değil. Pratikte bu, parçacık hızlandırıcılarında çok net gözlemlenen bir şey; 7 TeV’e çıkarılan protonların fazını senkronize etmek için manyetik alan hesaplamaları yaptığınızda, kütle artışını dikkate almazsanız demirbaşı kayırırsınız. Cismin kütlesi arttıkça onu daha da fazla ivmelenmesi gereken bir yük haline getiriyor ve c’ye eşitlendiğinde sonsuz enerji gerekir—ki evrendeki toplam enerji bile buna yetmez.
Bunu roket tasarımı açısından düşünsün: plazma iticiyi ne kadar hızlandırırsanız, akışkanın relativistik kütlesi o kadar artar ve aynı itici kuvvetin verdiği ivme o kadar düşer. Termodinamik sınır, yakıtın egzoz hızı c’ye yaklaşırken bile teorik maksimum itme veriminin asymptotik olarak tikanmasıyla kendini gösterir. Yani fizik yasaları bir bütçe koyuyor—her bir
"Derin Uzay Verisi: Abell 21 Medusa Bulutsusu zayıf OIII yayılımı başarıyla kaydedildi"
